%20(1).jpg)
Er zijn bestemmingen die je kiest omdat ze mooi zijn. En er zijn bestemmingen die je kiest omdat je iets wilt meemaken wat je thuis nooit gaat tegenkomen. Fins Lapland is beide.
Dag 1 — Aankomen en thuis voelen in de vrieskou
Om 01.45 uur verzamelden we ons bij kantoor. De een nog halfslaperig, de ander al klaarwakker alsof dit een volstrekt normaal tijdstip is om ergens te zijn. Met koffers vol en de energie hoog vertrokken we richting Schiphol, waar een kop koffie het verschil maakte tussen functioneren en overleven.
Via een curieuze tussenstop in Zürich, want de snelste weg naar het hoge noorden gaat blijkbaar eerst naar het midden van Europa, landden we uiteindelijk in Kittilä. Vanuit het vliegtuig hadden we al gezien hoe groot Finland werkelijk is: eindeloos wit, vol bomen en bevroren meren die maar bleven doorgaan ver tot na de horizon. Tot er ineens, midden in al dat wit, een skipiste opdook. De berg van Levi. Onze berg. Bij het uitstappen deed de kou precies wat kou doet: ze liet zich voelen. Een klein hoestje, een opgetrokken schouder, en daarna een brede grijns. We waren er.
“Wat een prachtige wereld stap je in zodra je daar het vliegtuig uitstapt. Hoe gaaf we het daar hebben gehad, had ik me van tevoren nooit kunnen voorstellen." - Vincent
Na het inchecken bij het hotel trokken we zoveel mogelijk lagen kleding aan en gingen Levi verkennen. Het bleek een gezellig toeristendorpje aan de voet van het skigebied: klein, overzichtelijk en precies wat je nodig hebt als uitvalsbasis voor wat ons te wachten stond. De kou, waar we ons allemaal misschien stiekem een beetje zorgen over hadden gemaakt, bleek prima te doen. Je went er snel aan, zeker als je beweegt en genoeg lagen aan hebt. En dat hadden we.
Naarmate de middag overging in avond, zochten we elkaar op bij restaurant Saamen Kammi, waar vers gerookte zalm en rendier op tafel verschenen. Rond die tafel, met een goed bord eten voor ons en de eerste dag nog vers in het geheugen, begon het echte teamgevoel al op te warmen. Er werd gelachen, geanticipeerd op de volgende dag en volop nagepraat over de dag die achter ons lag. Dit is waar een teamreis om draait: niet alleen de activiteiten, maar ook die momenten waarop je elkaar even écht spreekt, zonder agenda en zonder deadline.
Dag 2 — Sneeuwscooters, wraak en één vis
Na een nacht in een hotelkamer die door de niet te reguleren verwarming meer weg had van een sauna dan een slaapkamer, was een stevig ontbijt geen luxe maar pure noodzaak. We pakten het grondig aan, want wat ons te wachten stond vroeg om energie. Eenmaal buiten kregen we een extra overall aan over onze al aanzienlijke hoeveelheid kleding, en zo uitgerust — enigszins lijkend op sumoworstelaars die ergens de verkeerde afslag hadden genomen — stapten we op de sneeuwscooters.
Dat het testosterongehalte in het team hoog is, werd in de eerste minuten op de sneeuwscooter direct duidelijk. Er werd flink doorgereden. De bijrijders vlogen regelmatig de lucht in en kwamen hobbelig maar vrolijk neer en schreeuwden dingen die in het open landschap gelukkig niemand kon verstaan. Het avontuur bleef daarbij niet zonder incidenten: één sneeuwscooter raakte van het pad en dreigde te kantelen en een ander duo vloog zo enthousiast uit de bocht dat ze even helemaal van de sneeuwradar verdwenen. Niemand raakte gewond, maar de bezorgdheid was er wel degelijk. Wat volgde was misschien wel het mooiste moment van de hele dag: iedereen wachtte op elkaar, controleerde of het goed ging en hielp waar nodig. Geen paniek, geen verwijten: gewoon een team dat voor elkaar zorgt.
"Als organisator had ik geen moment stress en dat zegt alles over dit team. Je kunt de mooiste reis plannen, maar wat mensen ervan maken, dat doe je samen. Fins Lapland gaf ons nieuwe indrukken en avonturen, maar bovenal bevestigde het wat we al wisten: dit is een team dat elkaar kent, waardeert en respecteert. En dat gevoel? Dat neem je mee, ver voorbij de Poolcirkel."
- Marleen
Op een bevroren meer, in de diepe sneeuw, mochten we driften. De sneeuw spatte alle kanten op. Iedereen zat met een brede grijns en soms wat angstige blikken te genieten van de kick die dit gaf.
Halverwege was het tijd om van plek te wisselen, en de bijrijders namen op gepaste wijze wraak op hun bestuurders. Zo werkt teambuilding: gecontroleerde chaos, veel gelach en met genoeg adrenaline om er de rest van de dag over na te praten.
Na al die opwinding was het tijd voor iets rustiger: ijsvissen. We boorden een gat van meer dan een meter door het ijs (het ijs was dus inderdaad dik, voor wie daar nog aan twijfelde) en hingen er geduldig een hengel in. De totale vangst bestond uit één vis. We keken hem aan, hij ons, en we besloten gezamenlijk dat hij zijn vrijheid meer dan verdiend had.
Op een kampvuur was ondertussen een heerlijke rendiersoep bereid, warm en geurig, precies wat je nodig hebt na een dag vol sneeuw en adrenaline. Met volle buiken en roze wangen reden we door het prachtige witte landschap terug naar het hotel, waar een heerlijk diner en een gezellige borrel de perfecte afsluiter vormden van een dag die niemand snel vergeet.
“Op een slordige 200 km boven de Poolcirkel besefte ik dat dit niet over teambuilding ging. Het ging over wat we samen al hebben gebouwd. De reis was alleen maar het bewijs." - Jarno
Dag 3 — Husky's, -27 graden en dansend licht
Vroeg op vandaag, want de husky's wachtten op ons. En wat een geluk: de zon scheen! Het sneeuwlandschap glinsterde ons tegemoet als duizenden kleine diamantjes.
We trokken onze dikste lagen aan en vertrokken naar de husky's, die ons verwelkomden met een geblaf dat je ergens in je borst voelt. Ze hadden er zin in, beduidend meer zin dan wij om 01.45 uur twee dagen eerder, dat stond vast. De honden zagen er goed uit, het was duidelijk dat het welzijn van de honden voorop stond.
Na een korte uitleg over het besturen van de slee stapten we op de slee en terwijl de honden enthousiast vooruit stormden, gleed het bos langs ons heen. De bomen, zwaar beladen met sneeuw, stonden als stille toeschouwers aan weerszijden van het pad. Het was stil op een manier die je zelden ervaart, geen notificaties, geen vergaderingen, alleen het geluid van de honden en de slee op de sneeuw.
Op de open vlakte was het met -27 graden merkbaar kouder, maar de zon deed haar best en maakte alles goed. Halverwege wisselden we, zodat iedereen de kans kreeg om de slee te besturen.
Na de tocht was het tijd voor het beste deel: knuffelen met de honden. Ze waren uitstekend verzorgd en hun verblijf zag er netjes en schoon uit. Na hun harde werk werden ze beloond met een heerlijke bak vlees. En voor ons stond er een warme bessensap bij het haardvuur klaar, maar pas nadat we ook even met de puppies hadden geknuffeld. Je zou ze haast meenemen naar huis, zo lief!
“Lapland was echt een hele bijzondere ervaring: van de stilte in de sneeuw tot de magie van het noorderlicht. Alles was perfect geregeld, van de planning tot de activiteiten. En als afsluiter het noorderlicht zien, en dan ook in volle glorie… écht magisch." - Geurian
De middag was voor iedereen vrij in te vullen. Sommigen kozen voor de skipiste, anderen voor een wandeling door het besneeuwde landschap en weer anderen dompelden zich onder een natuurlijke warmwaterbron om zich daarna vrolijk in de sneeuw te rollen, een activiteit die klinkt als een straf maar toch schijnt aan te voelen als een beloning.
Rond half zes kwam het bericht: we werden om zes uur opgehaald voor het Noorderlicht. Een uur eerder dan gepland! Dit klonk als goed nieuws en dat was het ook, maar de timing verraste ons. Een aantal collega's was net terug van de skipiste en had zich net uitgekleed om zich op te frissen onder de douche. Anderen zaten op dat moment in een restaurant waar hun eten nét was besteld. Dertig minuten. Dat was wat we hadden.
Wat volgde was een klein staaltje van hoe ons team functioneert. De skiërs trokken hun kleding weer aan, grabbelden wat lichte snacks bij elkaar en propten die in hun broekzakken want op een lege maag ga je het Noorderlicht niet in. De restaurantgroep vroeg zonder aarzelen of hun eten ingepakt kon worden, liepen naar buiten en stapten de auto in met dampende bakjes op schoot. En onderweg werd dat eten natuurlijk gedeeld met de collega's die nog niets hadden gehad. Niemand had dat afgesproken. Het gebeurde gewoon. Dát is teambuilding: niet de geplande activiteit, maar de manier waarop je met elkaar omgaat als het even anders loopt dan verwacht.
En het wat het waard!!! Na een kort stukje rijden, stopten we bij een meer en keken omhoog en daar was het: het Noorderlicht! Het Noorderlicht beweegt op een manier die je niet verwacht: het golft en trekt over de hemel in groen en paars, rusteloos en tegelijk volkomen sereen. De ‘wauws’ en ‘ohhhh’s’ vlogen je om de oren.
Met een Jägermeister in de hand (bedankt Harry!) stonden we daar, met zijn allen, in de sneeuw, onder een dansende hemel. We proosten op dit moment, op deze reis en op elkaar. Want het Noorderlicht zie je misschien met je ogen, maar je voelt het pas echt als je omhoog kijkt en naast je de gezichten ziet van de mensen met wie je dit deelt. Dat gedeelde voorrecht, dat samen even ademloos zijn, dat is wat een groep collega's nog meer verbind als team.
“Een winters landschap dat je adem wegneemt, de magische groene gloed van het Noorderlicht, omringd door de mensen waarmee je elke dag werkt: een geweldige reis om nooit te vergeten! " -Jurri
We reden nog verder richting de Zweedse grens, waar de lichten opnieuw dansten boven een bevroren landschap. Met -27 graden buiten was de auto een welkome schuilplaats, en met warme bessensap en een muffin in de hand lieten we de avond nog even op ons inwerken. Niemand zei veel. Dat hoefde ook niet, de beelden stonden al gegrift in ons geheugen.
Terug in het hotel sloten we de avond af zoals een dag als deze verdient: met een borrel, veel gelach en verhalen die al begonnen te groeien in de nasleep van alles wat we hadden meegemaakt. En toen onze hoofden uiteindelijk het kussen raakten, vielen we met zijn allen in een heerlijk diepe slaap. Uitgeteld, voldaan en rijker dan toen we die ochtend wakker waren geworden.
Dag 4 — Naar huis, maar niet echt afscheid
De laatste ochtend namen we rustig de tijd. We sliepen uit, ontbeten zonder haast en kochten de laatste souvenirs. Een laatste excuus om nog even door Levi te wandelen en het allemaal in ons op te nemen. Want je weet dat zo'n reis voorbij is, maar je wilt het moment waarop dat echt zo is nog even uitstellen.
“Samen de kou in, samen herinneringen maken. Lapland was niet alleen een trip, maar echt een ervaring als team." -Wesley
Uiteindelijk was het toch echt tijd om het vliegtuig in te stappen richting huis, vol verhalen, ervaringen en energie. Lapland had ons niet alleen het mooiste winterlandschap laten zien, maar ook laten voelen hoe sterk we als groep zijn. In de kou, op een slee, achter een sneeuwscooter of zwijgend onder het Noorderlicht. Het zijn die momenten samen die je als team verder brengen dan welke heisessie dan ook.
Er wordt nu al volop gespeculeerd over de volgende bestemming. Waar die naartoe gaat, weten we nog niet. Maar om 01.45 uur staan we er vast allemaal weer. Dat is blijkbaar gewoon hoe wij dit met elkaar doen.
